Artık ‘aile ve ahlak’ da milli güvenlik başlığı

Son yıllarda dünya kamuoyuna yansıyan bazı kirli dosyalar, sadece bireysel suçlar, ahlaki çöküntüler ya da kişisel sapkınlıklar olarak okunamayacak kadar derin, organize ve sistematik bir tabloyu gözler önüne seriyor. Jeffrey Epstein dosyası etrafında ortaya çıkan iddialar ve bağlantılar, bu karanlık yapının yalnızca görünen yüzünün ötesinde tiksindirici ve tehlikeli bir ağın, şebekenin olduğunu göstermekte. Bu dosya, ürkütücü suçların ötesinde, küresel ölçekte işleyen bir şantaj, yönlendirme ve bağımlılık üretme mekanizmasına işaret ediyor. Meselenin özü, bireylerin zaaflarının sistematik biçimde istismar edilmesi ve bu zaaflar üzerinden uzun vadeli kontrol ağlarının kurulmasıdır.
Bu yapı, basit bir 'ahlak sorunu'nun çök ötesinde, önde gelen ülkeler için doğrudan milli güvenlik tehdidine dönüşmüş bir karanlık ağdır. Yabancı istihbarat örgütleri, hedef aldıkları kişilerin zayıf yönlerini tespit ederek, para, güç, hırs, şöhret arzusu ve cinsel zaaflar üzerinden bir şantaj ve kirli işbirliği mekanizmasını uzunca bir süredir kullanmaktalar. Bu yöntem, yalnızca bireyi değil, onun zafiyetleri nedeniyle, bağlı bulunduğu kurumu ve devleti de kırılgan hale getirebilmektedir. Bazı yapıların yalnızca maddi şantajla değil, psikolojik ve sosyolojik yöntemlerle de bağlılık oluşturduğu bilinmekte.
Gladio operasyonu olarak, CIA'nin liderlik ettiği karanlık bir ağ, 1960'ların başlarından itibaren Türkiye'nin kılcal damarlarına sızmak üzere yapılandırılmış FETÖ de buna örnektir. Okan Müderrisoğlu'nun dünkü yazısı dikkat ve özenle okunmalı. Kapalı devre törenler, sembolik ritüeller, aidiyet duygusunu aşan bağlılık biçimleri, bireyin zihinsel bağımsızlığını aşındırarak, bu tür son derece tehlikeli terör örgütleri adına 'mankurt' yetiştirir. Bu tür yapılar, kişiyi zamanla kendi iradesiyle değil, ağın beklentileriyle hareket eden bir unsura dönüştürür. Böylece kontrol, sadece belge ve kayıtlarla değil, zihinsel bağımlılıkla da sağlanır.
Bu tür ağların ayakta kalabilmesi için yalnızca 'beyni yıkanmış', 'şantaj tuzağına düşürülmüş' bireyler yeterli değildir. Finansal kaynaklar, medya desteği ve siyasi temaslar da elzemdir. Büyük sermaye çevreleri, finans kuruluşları ve uluslararası bağlantılar, bu sistemin görünmeyen taşıyıcı kolonlarını oluşturur. Böylece ortaya, yalnızca bir suç ağı değil; aynı zamanda bir etki ve yönlendirme mekanizması da çıkar. Bu mekanizma, gerektiğinde savaşlardan enerji politikalarına, seçim süreçlerinden diplomatik krizlere kadar birçok başlıkta direkt veya dolaylı etki üretme kapasitesine sahip bir karanlık güçtür.
Bugün Orta Doğu'daki çatışmalar, Ukrayna savaşı, enerji krizleri ve küresel rekabet ortamı birlikte okunduğunda, bu tür karanlık yapıların sadece 'arka plan gürültüsü' olmadıkları rahatça görülür. Kırılganlaştırılmış elitler, yönlendirilebilir karar vericiler ve baskı altında tutulan kanaat önderleri, büyük stratejik hamlelerde görünmeyen rol oynamaktalar. Bu nedenle bu karanlık yapıların esas meselesi, bireysel ahlaksızlık değil; sistematik zafiyet üretimidir.
Türkiye, geçmişte yaşadığı tecrübeler nedeniyle, bu tür karanlık ve sapkın yapıların nasıl çalıştığını yakından tanımaktadır. Dini, ideolojik ya da sosyal görünümlü yapılanmaların, zamanla nasıl bir istihbarat ve etki aracına dönüşebildiği acı tecrübelerle görülmüştür ve çok şükür üstesinden gelinmiştir. Bu birikim, Türkiye'ye her daim önemli bir erken uyarı avantajı sağlamaktadır. Türkiye'nin bu avantajının korunması, sürekli farkındalık ve güçlü kurumsal refleks gerektirmekte. Ülkemizin güçlü aile yapısı, sağlam değerler sistemi ve toplumsal bilinç, bu tür ağlara karşı en etk-i li savunma hattımızdır. Bu nedenle, bugün ülke içerisinde yürütülen soruşturma ve dava süreçleri Toplum Mukavemetimiz ve Sosyal Sermayemizin güçlü kılınması ve korunması adına hayati önemdedir.
Ahlaki çöküş, bireysel bir tercih değil; zamanla toplumsal güvenlik riskine dönüşür. Zaafları artan toplumlar, dış manipülasyona daha açık hale gelir. Bu nedenle aile yapısının her daim güçlü tutulması, gençlerin bilinçlendirilmesi ve dijital çağın risklerine karşı toplumsal bağışıklığın artırılması, artık milli güvenlik politikalarının ayrılmaz parçasıdır. Bu nedenle 'aile ve ahlak' konusu artık sadece sosyolojik ya da kültürel bir başlık değil¸artık doğrudan milli güvenlik meselesidir. Güçlü devlet, sadece güçlü orduyla değil, aynı zamanda güçlü toplum, sağlam değerler ve yüksek bilinçle ayakta durur. Geleceğin güvenliği, sadece savunma sanayiinde değil; ailede, okulda ve vicdanda inşa edilmektedir.